ef82b6c9165d6b3067d8f61a3a43395c.pdf
Media
Part of Ś. p. Antoni Mierzyński / Lud, 1907, t. 13
- extracted text
-
— 350 —
X
S, p, Antoni Mierzyński.
W tym samym miesiącu, co Potkański, zeszedł z pola nauki pol
skiej, i to z jednego jej działu, niemal ustawicznie odłogiem leżącego,
Antoni Mierzyński.
Ur. w r. 1829 w Krotoszynie w W. Ks. Poznańskiem, kształcił się
w Uniwersytecie berlińskim; tam uzyskawszy w r. 1857 stopień doktora
filozofii na podstawie rozprawy łacińskiej, która do dzisiaj nie straciła
na wartości: „De vita, moribus scriptisque latinis Sebastiani Pabiani
Acerni“, poświęcił się zawodowi podwójnemu: pedagoga i uczonego.
W pierwszym zapisał imię swoje zaszczytnie jako profesor naprzód Szkoły
Głównej a potem Uniwersytetu Warszawskiego (1862—1888 z przerwą), —
w drugim jako filolog grecko-łaciński, szczególnie zaś jako pełen krytyki
i wielkiej powagi badacz mitologii antycznej, starożytności i mitologii
Litwy — jeden z pierwszych między nami opierający swe dochodzenia
i wyniki na umiejętnych podstawach metody porównawczej.
W nauce etnologii polskiej na zawsze będą miały znaczenie jego
prace, które dotyczyły mitów ze stanowiska ogólnego bądź specyalnego,
albo też schodziły w dziedzinę dyscyplinie powyższej bardzo blizką: ar
cheologię i historyę.
Szereg tak pierwszych jak drugich rozpoczynają jeszcze w r. 1867
w „Bibliotece Warszawskiej“ ogłoszone „Przyczynki do mitologii po
równawczej. 1. Podania wobec oświaty. 11. Bocian księdzem Wojciechem“
(odb. 1867, 8-vo s. 38) i w języku rosyjskim: „Izsliedowanije o Perseje
u dawnych epików, logografów, lirikow, tragików i komikow“ (Warszawa,
1872, s. VI, 156), które były niejako zapowiedzią następnych studyów
(i naukowej sławy Autora): „Jan Łasicki, źródło do mitologii litewskiej“
(w „Rocznikach Tow. nauk, krakowsk., t. XLI, r.¡1870), tudzież „Źródła do
mitologii litewskiej“ (Mythologiae Lituanicae Monumenta) w dwóch czę
ściach: „Od Tacyta do końca XIII w.“ (Warszawa, 1892, s. 155) i „Cz. II.
Wiek XIV i XV“ (tamże, 1896, s. II, 154.)
Wśród rzeczy treści starożytniczej i dziejopisarskiej na wymienienie
zasługują: „Co znaczy Sicco, studyum archeologiczno-literackie“ („Prze
wodnik nauk.-liter.“, Lwów, 1891, s. 741—7); „Przysięga Kiejstuta“ („Ro
cznik Tow. Przyj. Nauk Pozn.“,1894, t. XX, s. 153—70), — „O nadrowskim kapłanie Ognia Kriwe“ (Moskwa, 1895), — „Die sämmtliche Gott
heit Auschaitis“ (Königsberg, 1900),
„Romowe. Rozprawa archeolo
giczna“ („Rocznik Tow. P. N. Pozn.“, 1900, t. XXVII) i najklasyczniejsza
z nich, kapitalna rozprawa: „Nuntius cum báculo,studyum archeologiczne
o krywuli“ („Wisła“ t. IX, 1895) i t. d.
Ś. p. Mierzyński, w 50 lat po doktorskim z umiejętnością ślubie
zstępując do grobu, legł jako żołnierz na placówce sztandarowi wierny,
a do ostatniej chwili — pomimo wieku sędziwego — nie złożywszy pióra,
przykładem był dla młodszych, jak się orze rolę nauki, ciężką, trudną
a bez pomocników!
Cześć Jego pamięci!