4932ec18d0054b5459a163ce5da5bf68.pdf
Media
Part of Setny tom "Ludu" / Lud, 2016, t. 100
- extracted text
-
Lud, t. 100, 2016
I. JUBILEUSZ „LUDU”
SETNY TOM „LUDU”
Zapraszamy Państwa do lektury jubileuszowego, setnego tomu „Ludu”. Jego
ukazanie się w formie (jeszcze!) drukowanej było możliwe dzięki szczodrej pomocy finansowej instytucji, organizacji i osób, które odpowiedziały na nasz apel.
Dziękujemy z całego serca naszym Darczyńcom! Wydaje się znamienne, że niejako powróciliśmy, poprzez tę akcję, do początków czasopisma, którego twórcy
i redaktorzy niejednokrotnie musieli przezwyciężać trudności finansowe i usilnie
poszukiwać środków na publikację.
Tom niniejszy nosi szczególny charakter. Zawiera kilka tekstów „okolicznościowych”, omawiających dzieje i stan obecny ważnych i zasłużonych dla rozwoju etnologii instytucji – Biblioteki i Archiwum Naukowego Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego oraz Komitetu Nauk Etnologicznych Polskiej Akademii
Nauk. Trzonem numeru jest wszakże część specjalna, zawierająca refleksje naukowców zagranicznych dotyczące badań antropologicznych, które prowadzili
w Polsce. Antropolodzy afiliowani w ośrodkach akademickich w różnych krajach
(Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Niemcy, Słowacja, Ukraina), szeroko znani i dopiero zaczynający karierę naukową, prowadzący w różnych okresach badania etnograficzne w naszym kraju, opisali swoje doświadczenia z polskich badań.
Podzielili się często bardzo osobistymi wspomnieniami i uwagami, zarówno na
temat badań terenowych, spotkań z polskimi kolegami i koleżankami po fachu,
jak i innych stron „bycia tutaj”. Szeroki kontekst tych ciekawych, pogłębionych
refleksji – rysujących, w sumie, interesujący obraz procesu tworzenia wiedzy
antropologicznej o Polsce w różnym czasie i z różnych perspektyw – przedstawił
w artykule wprowadzającym do tej części jej pomysłodawca, prof. Michał Buchowski. Poza omówionymi wyżej działami zachowano dotychczasowy układ
treści czasopisma.
Obecna polityka Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zmierzająca do zapewnienia otwartego dostępu do wszystkich czasopism naukowych,
prowadzi do zmiany formy publikacji na wersję on-line. Niniejszy „Lud” jest
więc, być może, ostatnim wydanym w postaci drukowanej. Jak zapowiadaliśmy
w apelu o wsparcie, zależało nam, by jubileuszowy tom zamknął symboliczną
i materialną zarazem klamrą dotychczasowe dzieje tego zasłużonego dla polskiej
16
Danuta Penkala-Gawęcka
etnologii i antropologii czasopisma przed rozpoczęciem jego „nowej, cyfrowej
ery”. Cieszę się, że dzięki Państwa pomocy udało się ten zamiar zrealizować.
Jest to jednocześnie ostatni, dziesiąty z kolei tom, którego wydanie prowadziłam,
pełniąc funkcję redaktora naczelnego od 2007 roku. Korzystam więc z okazji,
by podziękować członkom Rady Redakcyjnej, zespołowi redakcyjnemu, recenzentom, autorom, wszystkim czytelnikom, bez których pracy, wsparcia, pomocy,
życzliwości i zainteresowania czasopismo nie miałoby szans trwania i rozwoju.
Dziękuję również za nieustające wsparcie instytucjonalne i czysto „ludzkie” ze
strony Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego i Komitetu Nauk Etnologicznych
PAN, których organem jest „Lud”. W Słowie wstępnym od redakcji w pierwszym
tomie „Ludu” za rok 1895 tak pisano o nowym czasopiśmie:
jeżeli podołamy utrzymać [je] w tych ramach i podnieść na ten stopień, na który
wymagania nauki ludoznawstwa i dobro sprawy, dla której pracować postanowiliśmy, podnieść za święty nakładają nam obowiązek: – odniesiemy jako nagrodę to
błogie uczucie, że według sił i możności pracowaliśmy dla sprawy, którą uważamy
za ważną i pożyteczną.
Mimo upływu czasu i zmiany nomenklatury, nasze cele pozostały takie same.
Staraliśmy się podnieść poziom czasopisma na stopień odpowiadający współczesnym wymaganiom etnologii/antropologii społeczno-kulturowej; jeśli nie
wszystkie zamiary zdołaliśmy zrealizować, to przecież „według sił i możliwości
pracowaliśmy dla sprawy, którą uważamy za ważną i pożyteczną”.
Przed nowym redaktorem naczelnym i jego zespołem stają nowe wymagania,
nowe i niełatwe wyzwania. Życzę serdecznie, by udało im się sprostać tym wyzwaniom oraz czerpać satysfakcję z pracy „dla dobrej sprawy”.
Danuta Penkala-Gawęcka