0f15bb18d96d4189eb89f954da10592d.pdf
Media
Part of Ludowe nazwy miejscowe w pow. Brzeskim w Galicyi / Lud, 1896, t. 2
- extracted text
-
-
257 -
I ta k :
K ic h a n ie b y w a u w ażan e za d o b rą lub złą w różbę w edług
teg o , w k tó ry m dniu ty g o d n ia ono n astą p i, a w ażność je g o je s t
za w a ro w a n a tem , że m a n astąp ić ran o , p rzed śniadaniem .
Jeżeli n a stą p i w p o n i e d z i a ł e k , m a w różyć o trzy m an ie
prezentu.
W e w t o r e k , m a b y ć zw iastunem radości.
W e ś r o d ę , zm artw ien ia.
W c z w a r t e k czegoś niesp o d ziew an eg o , a to m oże być
dobre, lub złe.
W p i ą t e k , o trz y m a n ia listu.
W s o b o t ę , podróży.
W n i e d z i e l ę w id zen ia k o g o lub o trzy m a n ia czego m iłego.
Co do św iądu, utrzy m u je się przesąd , że g d y go czujem y
w p raw ej dłoni, będziem y się z kim w itać, g d y zaś w lew ej, r a
ch o w ać p ieniądze, lu b co odbierać.
P o c z u ty w p ra w y m oku św iąd w róży płacz, w lew ym radość.
D zw o n ien ie wr uchu lew em m a oznajm iać d o b rą now inę,
w p ra w em złą.
Z zab o b o n am i wyżej p o d an y m i sp o ty k ałem się w p o w iatac h :
rzeszow skim , brzozow skim i sanockim , a sądzę, że p rz y zw róceniu
na nie u w ag i, m ożna się b ęd zie z nim i i gdzieindziej spotkać.
dg
L. Magier owski
Ш и є nazuj miejscowe ä powiecie Brzeskim w Galicji
napisał
Dr.
Karol
Mátyás.
(Ciąg dalszy1).
IV.
Gmina
Biesiadki.
A. W ieś Biesiadki.
S ą d w a p o d an ia o p o w stan iu tej w si i źródle jej nazw y.
W e d le je d n e g o osada, k tó ra w si d ała początek, m ieściła się
n a d d o lin ą w sch o d n io -p ó łn o cn ą, K m i e e i n a zw aną, otoczoną l a
sem i sk ła d a ła się z trz y n a s tu rodzin. P ie rw o tn i ci o sad n icy p a
sali swój d o b y te k tuż n a w schodniej pochyłości g ó ry , k tó rą, obe») P or. „ L u d “ I . 123, 179.
17
-
2ô8 —
cn ie u p ra w n ą, p a s t w i s k a m i d o tąd n az y w ają (p. niżej C. Ip. 12,
i E. Ip. 2). G d y to m iejsce, według- z d a n ia jed n y ch , n a m ieszk a n ia
za c ia sn e b y ło , w e d łu g d ru g ic h zaś, ziem ia się z a p ł o z i ł a czyli
z a p a d a ła , p rz esied lili się n a in n e m iejsce, p o d zielili g r u n ta n a 13
g o s p o d a rstw czyli n a 12 ró l i je d n ą za g ro d ę — i od te g o p rz e
sied len ia n azw ali n o w ą osadę P r z e s i a d k i . Z P r z e s i a d e k
p o w s ta ła z b ieg iem czasu n az w a B i e s i a d k i . N a je d n y m z ow ych
o p u szczo n y ch p lacó w p rz ed k ilk u n a stu la ty w idziano w ziem i słup
g ru b y d ęb o w y z o g ro m n y m sk o b lem żelaznym , k tó ry przez zsu
nięcie się p a g ó r k a z o sta ł z a sy p a n y ; zdaje się, że n a tem m iejscu
b y ło k ie d y ś w ójtow stw o.
D ru g ie p o d an ie, trą c a ją c o dzieje P o lsk i, w ięcej p o ety cz n ie
w y ja śn ia p o c z ą te k w si i jej nazw y.
W ę g rz y w p a d li do P o lsk i, do G alicyi, a p o su w ając się szybko
k u p ó łn o cy , m o rd o w a li ludzi, ra b o w ali, p alili sied zib y ludzkie.
D o ta rli do sąsied n iej B iesiad k o m w si T w o rk o w y , której m ie
szk a ń cy u ciek li p rz ed nim i n a p ó łn o c w lasy , n a o b sza r dzisiej
szy ch B i e s i a d e k , tam w za sad zk ę z łap a li n ie p rz y ja c ió ł i p ra w ie
do n o g i w y b ili. K ilk a zaledw ie W ę g ró w zd o łało ra to w a ć się
u ciec zk ą i p rz y n ie ść b ra cio m s tra sz n ą w ieść o b i e s a c h , k tó rz y
ich z ła p a li w s i a t k ę . Z tąd m iejscow ość i o sad a późniejsza o trz y
m ała nazw ę B i e s i e - s i a t k i czyli B i e s i a t k i 1).
B. Części w si.
1.
T y p k a (p ó łn o cn a część w si od g m in y
n a z w a n a od w ielu tam ro sn ą c y c h l i p .
Z aw ad a uszew ska),
2.
I m i o ł k i (p o łu d n io w a część od g m in y Złota), bo tam n ie
g d y ś b y ły duże lasy , „ s a m á m o z d z e n i n a (m odrzew ie),
a w ty c h lasac h ro sła bujno jem ioła. Z o w y ch m o d rzew i z b u
d o w a n y je s t s ta ro ż y tn y k o ś c ió łe k w B ie sia d k a c h , „ c a ł k i
j e s s t y m o z d z e n i n y “.
3.
W i e ś (śro d k o w a część). W y r a ż e n ia :
„sedem (szedłem ) z Im io łe k d o w s i “.
„M iésk á w e
w s i “,
*) N iektórzy, lecz tych bardzo mało, wywodzą, nazwę B i e s i a d k i od
b i e s i a d , które panowie polscy podczas częstych polowań w pełnych dzi
kiej zwierzyny lasach tej okolicy tu taj urządzali. Zapewne to przypuszczenie
nasuwa im powszechna pisownia B i e s i a d k i (ze spółg. d w środku), k tó ra
zwłaszcza przy wymawianiu w I I . przypadku tego nazwiska — B i e s i a d e k
wyraźnie występuje.
— 259 —
С. Ë o l e .
1. B y s t r á g ó r a , bo leży n a b ard zo b y stre j górze.
2. G r a n i c e , bo leżą p rz y sam ej g ra n ic y g m iny.
3. G r o n t s k a r b o w y , bo n ależ ał do sk arb u P a ń stw a .
4. K o ń s k i 1 a s e k, bo tu b y ł daw niej lasek , w k tó ry m pasano
ko nie.
5. К o p a ł y n y , bo b y ła daw niej p astw isk iem , k tó re p rz ed kilku
la ty sk o p an o na rolę.
6. K o z i d o ł e k , „bo lezy w dolinie, b y ły tam dáw ni krzáki
i k o zy tam p a ś li“. „D aw ni to duzo kozów chow ali w e wsi,
b y ło gdzie k o zy paś, bo duzo b y ło p asw isk , ró żn y ch krzaków ,
u rw isk , lasów ; teraz to kozów nie chow ają“. (P orów n. niżej
C. Ip. 23. Z a k o z ł o w i e c , E. Ip. 1. K o z ł o w i e c , F . Ip. 2.
К o z i a r k a ).
7. N a d g r a n i c e , bo leży w gó rze n ad g r a n i c ą z e r k o s k ą
(od w si Zérkow ).
8. N a d m o s t k i , „látego sie ta k nazyw a, ize jes g ro n t n a d
m o s t k a m i (łąki, p. D. Ip. j.) b ly zy dom ów “.
9. N a d p a s i e k i , bo leży pow yżej łąk , zw anych p a s i e k a m i
(p. D . I p . 7).
10. N a d p i e k ł e m , bo leży nad g łę b o k ą doliną, zw an ą P i e
k ł o (p. J.).
u . P a s i e k i , „láteg o , ze są m ie d z u c h y “ (g ru n ta m iędzy w ysokiem i m iedzam i). P o r. D. Ip. 7.
12. P a s w i s k a 1), bo daw niej b y ła p astw isk iem .
J e s t to w sch o d n ia p o ch y ło ść góry, n a której p ierw si o s a
d n icy p asa li swój d o b y tek , m ianow icie kozy (p. wyżej A),
p o tem część te g o p a stw isk a zam ieniono n a g ru n t orny, część
zaś p o zo stała d o tąd p astw isk iem (p. niżej E. Ip. 2).
13. P o d g r a n i с e, bo leży p o d g ra n ic ą wsi Ż e r k ó w .
14. P o d s o b e k „dosyć rów ne g ro n ta , dlatego sie ta k nazyw ają,
ize są p od dom am i, po n iży dom ów , co stoją n a górze — ci,
co je p o siad ają, to je m ają p o d s o b ą “ .
15. P r z y m i a r e k , „ k ilk a k aw áik ó w g ro n tu (może 10), lezą r a
zem p rz y so b ie i n ależą do k ilk u g o sp o d arzy , po tern sie
nazyw ają, ize późni b y ły k u p io n e i p rzym ierzone do g ro n tów ty c h g o sp odarzy, ja k o ta k ie d o d atk i cyli p rz y m ia rk i“ .
16. R ó w n i a , „b o są ró w n e p o la n a sam em dziale (p. niżej H.
Ip. 1) za w sią".
*) Jedna z najdaw niejszych nazw (p. niżej K m i e c i n a I, lp. 1.
*
í 718.
ig.
zo.
21.
22.
266 —
S o ś n i e , „bo tam d áw n i b y ły so sn y “ (las sosnow y).
S p ł a w y , „b o tam sie w oda śc ią g a z w y ss y c h p ó l“ .
W y c h y l ó w k a , „bo j es p r z e c h y ł o p o d w ielg i záchod“ .
Z á d z i e l e , „lá te g o , ize g ro n ta sie p rz e c h y la ją za d z ia ł“
(p. niżej H . Ip. i.).
Z á g ó r z e , „bo lezy za działem cyli za m ałą g ó rą “ (p. w yżej
Ip. 2o).
Z a g r a b i ę , b o leży za łą k ą , zw an ą G r a b i e (p. niżej D.
ip. 3 -)Z a k o z ł o w i e c , b o leży za p a stw isk ie m i k rz a k a m i, zw a
nym i K o z ł o w i e c .
24. Z á s к a r p i e , bo leży za u rw isk iem , zw anem S k a r p a .
25. Z b ó j n i k , bo leży w m iejscu, g d zie n ie g d y ś s ta ła k arczm a,
zw an a Z bójnik, ,,w k tó ry sie ludzie b a rd z o b ijali, o g ro m n e
tam b y w a ły b itk i, bo to d áw n i ludzie duzo pijali, to sie ji
b ija li“. D ziś n ie m a ślad u tej k arczm y .
23.
D. Ł ą k i .
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
D e b r z á, „látego, ize g łę b o k a n izin a p rz y lew n io sk i g ra n ic y
(p rzy g ra n ic y g m in y L ew n io w a). T am k o n ie p a s a ją “.
D ó ł , „ b o lezy w d o lin ie“ .
G r a b i e , „bo tam d áw n i ro sła g r a b in a “ .
M a c i a r z n i s k a , („ludzie nie w iedzą, láce g o sie ta k n a z y w a “).
M o s t k i , „láte g o , ize k á z d y p o siad ać łą k i m á tam do p rz e
jazd u m o stek n a m ałem stru m y k u w o d y “ .
N i e s t ę p ó w k a , „ łą k a m o k rá w dolinie, n a z y w a sie p o te m ,
ze, ja k m o k ry cas, to tam a n i w s t ą p i ć n i m o ž n á “.
P a s i e k i , (p. C. Ip. 11).
P o d g ó r z e , „ lá te g o , ze je s t n i / y dom ów, a d o b rze sp ad zisto
k u D e b rz y “, (p. w yżej D. Ip. 1., oraz C. Ip. 14).
P o d o l s y n y , „bo tam ro śn ie p rz y s tru m y k a c h o ls y n a “.
S t a w i s k o , „láte g o . ze b a rd zo m o k re i w o d a tam sto i“.
S t u d z i e n k i , „láteg o , ze są ró żn e dołki, ale w o d y w n ich
n im a — po d y sc a c h to w o d a sto i w ty c h d o łk a c h “.
Z a d z i e le , (p. wyżej C. Ip. 20).
Z b r o d n i a .„T o są b a rd z o m o k re łąk i, lá te g o sie ta k n a z y
w ają, ize tam n im ozná p rzejech ać, ty lk o w zim ie, w lecie
n im o zn á p rzejech ać, bo s i e b r o d z i “.
E. P a s t w i s k a .
i.
K o z ł o w i e c , „látego, ze tam
i d áw n i tam k o zy p a ś li“.
są ró żn e ciern ie i za ro sty
— 261 —
2.
3.
4.
P a s w is к а (p. wyżej C. Ip. 12).
P o d ł o n i o s c e , „látego, ze je s t z a p a s w is k a m i p rz y g ra n ic y
ł o n i o s k i “ (przy g ra n ic y g m in y Ł oniow y).
S k o t n i k , p astw isk o g m in n e 1).
F. L a s y .
1.
2.
3.
K m i e c i n a , „bo należał dáw ni do k m i e c i ó w w e w si“.
T e p irse d w anaście rodzin to b y li k m i e c i e “. (P. wyżej A.).
K o z i á r k a , ,,bo tam dáw ni kozy p a ś li“.
Z a s a d z i e , „bo lezy za sadam i w e w si“.
G. K r z a k i .
1.
2.
3.
K o z ł o w i e c , (p. wyżej E. Ip. 1).
N a d m o s t k i , „bo ro sn ą n ad M o s t k a m i “ (p. wyżej D.
Ip. 5. i C. Ip. 8)).
W i c h r o w i e c , „bo ro sn ą n a u rw isk u i w i c h e r niem i
trz ę s ie “.
H. Góry, urwiska.
1.
D z i a ł , „látego, ize g rc n ta („ g ro n ta n a d ziale“) są d zialy ste
c y ly m ało g ó rn e — dział to ty la znacy, co m alá g ó r a “.
2. P r z e c h y b i e , („ p rze ch y la g ó r a “), „látego, ze sie przech y la
■ n a różne s tro n y “ .
3. R a c k a (oberw isko), . „látego, ze jes p rz y g ra n ic y záw acki
(g m in y Z a w a d a u s z e w s k a ) ta k á w ielgá sk a rp a , ze, ja k
k ce stam tąd w ylyś(ć), p o trz a r a c k o w a č “ (na ra czk a ch Iść).
4. S k a r p a , „láte g o , ze jes w ielg á s k a rp a “.
5. Z a g ó r z e (p, w yżej C. Ip. 21).
i.
Doliny.
P i e k ł o , „látego, ze są sk a rp y g łęb o k ie, p rzep aściste, ta ja k p i ek ł o . Z aro śn ięte są g ęsto krzak am i — so śn in ą i g r a b in ą “.
K.
1.
2.
Wody.
P o t o k i , „ lá te g o “, ze są stru m y k i w ody i g łę b o k ie niziny".
Z á b i k o ń к a („ b ag n o rzad k ie). „Je s tam sy ro k i ji w ysoki
m ied zach 2), n a k tó rem je st bagno. D áw ni to tam b y ła bardzo
‘) Pastw isko gminne, wspólne, nazywają s k o t n i k i e m
wyraz w powiecie Brzeskim), ztąd s k o t á k , pastuch gminny.
2) W ysoka m iedza.
(powszechny
— 262 —
w ielg á t o n i ą (toń), ze z y rd k ą d n a nie d o s ta ł; te rá z nie
jes ta k g łęb o k o . N a zy w a sie po tem Z a b i k o ń k a , bo tam
p rz e d śty rd z ie stu m oże la ty n ieb o scy k o w i P a b ijá n o w i (g o
sp o d arzo w i z B iesiad ek ) za b iła sie p á ra ko n i, w p a d ła do
te g o b a g n a ji u d u siła s ie “.
V. Gmina Biskupice radłowskie.
A. W ieś Biskupice radłowskie.
„N azy w a sie láteg o , bo p rz e d w iek am i d o b ra R a d łó w n a le
ża ły do m a ją tk u B isk u p ó w k ra k o sk ic h , a sk o ro lezy n a g ra n ic y
ty c h d ó b r, to ja k o g ra n ic a te g o p a ń stw a nazw ali ją B i s k u p i
c a m i ra d ło s k ie m i“ .
B. Przysiółki.
C h a ł u p k i , k ilk a n a ś c ie c h a te k za D un ajcem tz. z drugiej
s tro n y D u n a jc a (p ra w y brzeg ), zam ieszk an y ch przez c h u d o
b n ý c h (u b o g ich ) w y ro b n ik ó w , ch a łu p n ik ó w , k tó rz y p o b u d o w a li
się p rz y p a s tw is k u gm innem . „Jeżeli k tó ry z nich o b o k c h a łu p m y
m â je d n e m o rg ę polá, to juz c a ła je g o p a r a d a “.
C. Z a g r o d y .
Golbówka
(Ja k ó b ).
od
w łaśc ic iela
ch ło p a
n az w isk ie m
Golba
D. E o i e.
i.
B a s t a (duże p o le o p rz e strz e n i o k o ło 300 m orgów , c iąg n ą ce
się ze w sch o d u n a zach ó d od D u n a jc a aż do Z d r o c h e c k i e j ‘j g ra n ic y . „Za daw n y ch p o lsk ich casów b y ł sygm ił
cy li w ieża w y so k a sy g n a ło w a n a tem po lu w y b u d o w a n a.
N a ty w ieży m ieskał stróż i do te g o m iał k ilk a tn org ó w
g ro n tu d a ro w a n e za to, ze, ja k T u rk i albo T a ta ry sie z b li
żali, ro z p alał n a scy c ie ty w ieży o g n isk o , przes co d a ja ł
znák, ja k o b y te le g ra m , ize tu n ie p rz y ja c ie l; w ten c ás p o lsk ie
w ojsko p rz y b y w a ło i n ie p rz y ja c ie la zw yciężali. P o tem g ro n t
te n o trz y m a ł nazw ę B a s t a “.
In n i ta k tę nazw ę tłóm aczą :
„Za d aw n y ch casów b y ła n a tem polu ch a łu p a , k tó rá n a
leża ła do b o g a te g o g o sp o d arza, co sie n a z y w a ł B a s a . Juz
d áw no ta fa m ielijá w y m a rła “.
’) G-mina Z d r o c h e c (pow. B rzeski).
-
2.
3.
4
5.
6.
263 —
„R o lę tę nazy w ają Z a o g r o d z i e , bo lezy zaráz za w sią
i p ło tam i jes o g ro d zo n a (p. niżej D. Ip. 14)“.
D ę b i n a („tyž duzá rolá, m á m oze 150 m orgów i ciągnie
sie z p o łu d n ia na pó łn o c od g o ścień c a“), „n azy w á sie láteg o ,
bo d áw n i n a tem polu ro sły dęb y , b y ł duzy las dębow y.
T e n las w y k o p ali i g ro n t od tego nazw ę d o sta ł“.
I ł y , „bo sp ó d teg o g ro n tu ' jes g le b a k fa rd á (tw arda), iło
w ata, n ie p rz e p u sc a ln á “).
K l i n y , „bo z jed n eg o kó ń ca jes w ąskie pole, a z dru g ieg o
sy ro k ie i w ygląda, ta ja k k l i n “.
K l u z i e n i e c , „bo w łaściciel teg o g ro n tu n az y w ał sie G r z eg o r z K l u z a “.
K u j a c ó w, „bo jes w niskiem położeniu i tam o siad ały na
niem p tá k i k u l i g R .
7.
Ł a z y („nieduża rolá, moze bedzie 10 m orgów , lezy p o d
w sch ó d za D u n ajcem zaráz p rz y С h a ł u p k a c h “), m á nazw ę
stąd , ze ta m tę d y b y ła dáw ni d ro g a k r y t á 1). K ie d y T a ta ry
i S w ęd y ro b ili n á p a d y n a n ase P o lsk ę, to tędy przechodzili
i nas k ráj u iś c ili; n azw a Ł a z y pochodzi stąd, ze n ie p rz y
ja c ie le ta m tę d y p o d ł a z i l i .
N iek tó rz y źródło nazw y Ł a z y tern tłóm aczą, że g d y „po
w ojnie fra n c u sk i z R o sy ją pod S andom ierzem b y ła bitw a,
tę d y duzo k a lé k ó w leżało i w ojsko ta k sam o obozy tu m iało “.
In n i w reszcie nazw ę Ł a z y w yw odzą od w ielkiej p rz estrze n i
ł a n ó w g ru n tu .
8.
O s t r ó w e k , „látego sie ta k nazyw á, bo n a g ro n c ie tem
rós(ł) ty lk o ch w ast i zarosłe o s t r ę z y n a “.
P o d G o l b ó w k ą , „gront, láteg o ta k sie nazyw á, bo lezy
p o d G olbów ką, za g ro d ą J a k ó b a G olby i b y ł G olbów w ła s n y “.
9.
10.
P o d k ę p i e , „bo dáw ni n a tem g ro n c ie b y ła k ęp a , k rz á c y n y
te w y k o p a li i o rn y g ro n t s teg-o zro b ili“.
11. P r z y r y c i e , „bo lezy p rz y p a sw isk u gm in n em i k áz d y
w łaściciel, g ra n ic ą c y s tem p asw isk iem , do sw ojego g ro n tu
p r z y r y w a ł cyli p rz y k o p y w ał po k a w a łe c k u s te g o p asw iś k a “.
12. Ś c i e ż k i , „bo sobie bez ten g ro n t u ro b ili ludzie ściezk e
i przechodzili t ę d y “.
13.. T r z y b i s k a , „g ro n t orny, láteg o ta k sie nazyw á, bo jes
b ard zo lichy, n ieu ro d zajn y i w cały g m in ie n á jg o rsy “ .
■) ukryła, kryj oma.
1415.
264 —
Z a o g r o d z i e j. w. D . Ip. і.
Z d z i a r s k ó w k a , „bo n a tem g r o n d e sied zia ł p rz e d
k iem ś la c h d c , n a z y w a ł sie Z d z i a r s k i “ .
w ie
Zwyczaj »ykupyraia p in y młodej na r e o la c ld
K ie d y m b y ła jeszcze m ała, a to tem u z la t 40, p a m ię ta m
ja k w B ru sa c h n a w ielu w e so ła ch po w iec zerzy ok o ło 10-tej godz.
w ieczo rem n a stę p o w a ły czepiny, a po n ich w y k u p o w a n ie p a n n y
m łodej. Po. w y staw ie n iu za w ad z ający c h .słołów z izby, ro zp o częły
się p rz y o d g ło sie m u zy k i sław nej k ap e li G łąb sk ich lu b F lu d y n ó w ,
p o d k o m e n d ą starsz eg o drużby, ta ń c e p a n n y m łodej z k a ż d ą dziew
czyną. a n a s tę p n ie z k ażd y m ch ło p ak ie m , rozum ie się ty lk o raz
do k o ła, poczem k a ż d y z za szczy co n y ch k ła d ł n a talerz p rz ed
starszy m d ru żb ą ofiarę 1 —3 „z ło ty c h “ (m arek), p rzy czem nie o m ie
s z k a ł sta rsz y d ru ż b a p rz y b o g a tsz y m d arze ta k g ło śn o oznajm ić
n. p. „a to o b ficie“, „a to w ie le “.
P o p rz e ta ń c z e n iu z m łodzieżą z a p ro w a d z iły p a n n y m łode
p a n n ę m ło d ą n a krzesło śró d izby, a k ie d y s ta rsz a „p rzy d o n k a"
(d ru ch n a) zdejm ow ała jej w ian e cze k z g ło w y , ś p ie w a ły pieśń n a
stęp u jącą, k tó rej je d n a z w ro tk a p a n n ę m ło d ą żałuje, a d ru g a ją
p o ciesza :
Aneczko już cig tracim y,
Ju tro cię panią ujrzymy,
Zblednie twój kolor rum ianny,
Zwiędnie twój wianek różanny.
Nie uważaj miłe dziewczę, lepszy chłopak świeży,
Niźli kw iatek w pustem polu, co odłogiem leży ;
I wianeczek kiedy zwiędnie nic nie będzie znaczyć,
A wy co go żałujecie, radebyście stracić.
‘) U m ieszczając w „L udzie“ niniejszy artykulik ks. G ołębiewskiego,
wydrukowany w G azecie G rudziądzkiej z dnia 6 lutego 1896 r., chcieli
byśmy przez to zwrócić uwagę Czytelników „L u d u “ na ten zwyczaj, który
według słów autora, czerpiącego wiadomości swe od starej panny, już z a
ginął w tam tych stronach na K aszubach. — Zwracamy się więc z p ro śb ą
do Czytelników naszych, ażeby donieśli nam, czy i gdzie podobny zwyczaj
wykupywania panny młodej na weselu istnieje, przyczem prosim y o d o k ła
dny opis tego zwyczaju, jakoteż wszystkich obrzędów, niemniej i pieśni,
przywiązanych do tego zwyczaju.
Bedakcya.