779e2c70b5296821e7fd1748e5cb06e9.pdf
Media
Part of Etnografia polska w 25-leciu polskiej Akademii Nauk / LUD 1978 t.62
- extracted text
-
Lud, t. 62, 1978
JÓZEF BURSZTA
ETNOGRAFIA POLSKA W 25-LECIU POLSKIEJ AKADEMII NAUK *
Do podstawowych wymiarów istnienia należy czas. Dziwny to wymiar. Płynie jednostajnie, miarowo, z dnia na dzień, urozmaicony jedynie powtarzalnym cyklem dorocznym, rozpoczynającym jakby i zamykającym obwód koła. Ale pewna suma odcinków czy cykli czasu uzyskuje jakby nową jakość dialektyczną, coś w rodzaju węzła na ciągnącej się w nieskończoność linii. W życiu jednostki, rodziny, społeczności
owe jakości czy węzły znaczą się "świętowaniem", jak to dobrze nazwano
w jednej z nowszych publikacji etnograficznych. Inny to jest wówczas
wymiar spraw ludzkich, inna ich jakość. W życiu konkretnej instytucji
czy całego społeczeństwa owe wymiary znaczą się przede wszystkim jako
rocznice czy jubileusze. Wtedy to czyni się retrospekcje, podsumowania,
oceny i wyznacza perspektywy na przyszłość.
Prawie przed trzema laty, dokładnie w dniu 12 czerwca 1974 r., w tej
samej oto sali odbyło się plenarne posiedzenie Wydziału I Polskiej
Akademii Nauk w rocznicowej atmosferze 3D-lecia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Miałem wówczas możność i zaszczyt wygłoszenia referatu na temat polskiej etnografii, osiągnięć, organizacji i perspektyw
rozwojowych 1. Z żywej dyskusji po referacie, w której zabrało głos kilkunastu wybitnych przedstawicieli polskiej humanistyki, ocena naszej
nauki - etnografii - wypadła pozytywnie, a ustosunkowanie do niej
było nader przyjazne. Wyrazem tego ustosunkowania było wybranie
komisji celem opracowania wniosku o przekształcenie dotychczasowej
* Przemówienie wygłoszone na poszerzonym posiedzeniu plenarnym Komitetu
Nauk Etnologicznych PAN w dniu 5 IV 1977 w ramach obchodów 25-lecia Polskiej
Akademii Nauk.
I Zob.:
J. Burszt<l, Etnografia
polska. Osiągnięcia,
organizacja,
perspektywy.
"Kultura i Społeczeństwo" nr 3, 1974. Toi: "Lud" t. 59, 1975, s. 5-21.
4
JOZEF
BURSZ TA
Sekcji Etnografii Komitetu Nauk Socjologicznych PAN w samodzielny
Komitet 2. Uchwałą Wydziału I PAN powołano w 1975 r. do życia Komitet Nauk Etnologicznych PAN jako najwyższą reprezentację naszej
nauki.
Przypomnieniem
tak ważnego wydarzenia weszliśmy w aktualną
atmosferę, w jakiej żyje i w najbliższych tygodniach żyć będzie polski
świat nauki. Jest nią jubileusz 25-1ecia działalności Polskiej Akademii
Nauk. Zarówno dla całej polskiej nauki, jak i dla poszczególnych jej
dyscyplin, jest to znów okazja nie tyle do "świętowania", ile retrospektywnej, aktualnej i prospektywnej refleksji. Dotyczyć więc ona może
przebytej w ostatnim ćwierćwieczu drogi, określenia aktualnego miejsca,
znaczenia, pozycji w strukturze nauki z jednej, a obiektywnych wymogów i potrzeb z drugiej strony, a na tym tle 'Skrystalizowania możliwości
rozwojowych - wszystko w aspekcie stosunków łączących czy mających
łączyć naszą naukę z formami organizacyjnymi
Polskiej Akademii
Nauk.
Refleksja retrospektywna naszej nauki nie wymaga tutaj szerszego
omówienia nie tylko z tej racji, że została ona przed kilku laty w różnych postaciach i formach i na różnych szczeblach dokonana z okazji
30-lecia PRL (omawialiśmy te sprawy także na plenarnych posiedzeniach
Sekcji Etnografii KNS PAN, a potem naszego KNE), lecz głównie dlatego, że dysponujemy już obszerną publikacją oraz wydanym ostatnio
I tomem Etnografii Polski, zawierającym także syntetycznie ujęte dzieje
naszej nauki 3. Nawiążemy zresztą do tego w drugiej części naszego dzisiejszego posiedzenia. Wystarczy więc, jeśli z tej przeszłości przypomnimy tutaj tylko punkty znaczące, decydujące, węzłowe - takie, które zaznaczyły się jakąś dominantą w losach i formach organizacyjnych
etnografii.
W syntezie Etnografia Polski, Przemiany ... prof. A. Kutrzeba-Pojnarowa zauważa pięć szczegółowych okresów w powojennych dziejach naszej nauki. J eś1i od nich wyjdziemy, to okaże się, że punktem zwrotnym
stał się już okres drugi, lata 1948-1956. Był to rzeczywiście okres przełomowy, uwidoczniony w zakresie organizacji, ideologii, ukierunkowań
prac badawczych, jak i szkolenia etnograficznego. Wszystko to zaś wy2
Zob.: J. Burszta,
Sekcja
cław ludowa
Polski.
Warszawa
w
-
polskiej,
Kraków
dotychczasowych
Przemiany
Komitetu
Nauk
Socjologicznych
Polskiej
-
praca zbiorowa pod red. M. Terleckiej,
WroGdańsk 1973; A. Kutrzeba-Pojnarowa,
Kultura
polskich
pracach
etnograficznych.
[w:l
Etnografia
t. I, praca zbiorowa. Instytut Historii Kultury
Etnografii Polskiej pod red. M. Frankowskiej,
t. 32, WroKraków Gdańsk 1976, s. 19-57.
kultury
Materialnej,
Biblioteka
cław Warszawa -
Etnografii
t. 59, 1975, s. 290-29l.
Akademii
Nauk. "Lud"
3 Historia
etnografii
ludowej,
Etnografia
poLska w 25-Leciu P AN
nikło właśnie z pierwszego, ale zasadniczego powiązania całości spraw
etnografii ze świeżo powołaną do życia Polską Akademią Nauk. Z jej ram
wyszły istotne dla dalszych losów naszej nauki sugestie, inicjatywy,
ukierunkowania i konkretne poczynania.
Jak dobrze pamiętamy z własnych doświadczeń - co zostało też podkreślone we wszystkich dotychczasowych opracowaniach sprawozdawczych i syntetycznych dotyczących historU etnografii w PRL - nasza
nauka odbudowała się po wojnie w przedwojennych formach organizacyjnych i w zróżnicowanych ukierunkowaniach metodologicznych. Każdy
z ośrodków uniwersyteckich - a tam skupiła się zasadnicza działalność
naukowa - reprezentował odrębną szkołę i swoje ukierunkowania badawcze. Wspólnym forum i łącznikiem między nimi było Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, działające z dużym rozmachem. Dawniej jedynie
ośrodek krakowski miał udział w organizacji akademickiej w postaci Komisji Etnograficznej w Polskiej Akademii Umiejętności. Szkolenie odbywało się również według wzoru ustalonego jeszcze w 1928 r. Chyba brak
jakiegokolwiek akademickiego ośrodka dyspozycyjnego sprawił, że na
I Kongresie Nauki Polskiej w 1951 r. etnografia nie znalazła swego właściwego miejsca.
Pierwsze powiązania o charakterze akademickim przypadły na rok
1952, kiedy to utworzono w ramach tworzącej się Akademii Nauk Podkomitet Historii Kultury Materialnej, obejmujący zakresem swej działalności także etnografię. I już pierwsza ogólnopolska Konferencja Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w grudniu 1952 r. odbyła się pod
auspicjami Wydziału I PAN. Stopniowo następowały dalsze, ważne poczynania, które należy tutaj przypomnieć.
W ramach Komitetu Organizacyjnego Instytutu Historii Kultury Materialnej powstała więc Komisja Etnograficzna złożona z czołowych reprezentantów etnografii. Tą drogą doszło do utworzenia w ramach powołanego w dniu 19 XI 1953 Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN
Działu IV - Etnografii. Już wcześniej, bo w lipcu 1953 r., Komitet
Organizacyjny IHKM przejął od Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego
jeden z jego planów badawczo-terenowych, mianowicie realizację Polskiego Atlasu Etnograficznego. Bo właśnie Dział Etnografii w IHKM,
w ramach szeroko zakrojonych planów integracyjnych, powiązał własną
działalność z placówkami uniwersyteckimi zarówno pod względem kadrowym, jak i realizacji rozpoczętych czy zaplanowanych tam badań. Toteż
liczba 23 etatów, jakimi dysponował Dział IV, rozkładała się głównie
między pracowników tych ośrodków. Dla większości pracowników naukowych ze wszystkich ośrodków była to niepowtarzalna już póżniej
swoista unia pracy w ramach resortu i w Akademii. Trwała ona jednak
tylko kilka lat, do wprowadzenia jednoetatowości.
6
JOZEF
BURSZT A
Chyba głównie na konto Akademii należy zapisać zasadnicze zmiany
ideologiczne i teoretyczno-metodologiczne, jakie zaszły w polskiej etnografii w latach 50-tych. Podstawowe znaczenie miały w tej mierze kolejne konferencje metodologiczne, połączone z programowaniem badań
naukowych. Należy tu przypomnieć Konferencję Polskiego Atlasu Etnograficznego w ramach Działu IV IHKM (6-8 VI 1955), która skupiła
rzeczywiście dookoła tego, naczelnego wówczas ogólnopolskiego zadania
badawczego, wysiłki wszystkich ośrodków etnograficznych. Zaliczyć tu
należy także konferencję sprawozdawczo-planującą
IHKM z marca
1956 r. odbytą łącznie z Centralnym Zarządem Muzeów i Ochrony Zabytków.
Podstawowe zaś znaczenie metodologiczne, ideologiczne i w zakresie
planowania nauki miała głośna Etnograficzna Konferencja Metodologiczna w kwietniu 1956 r., nazwana "krakowskim sejmem etnograficznym", z udziałem ok. 80 etnografów z całej Polski, przedstawicieli placówek PAN i reprezentantów pokrewnych dyscypHn - historii i socjologii. Przy starciu się różnych stanowisk i w wyniku szerokiej dyskusji
rozpatrzono wówczas podstawowe sprawy etnografii, rozszerzono jej
tradycyjny dotąd zakres, także o badanie przemian współczesnych
i "żywej społeczności" oraz z dogłębnym poruszeniem podstaw ideologicznych i teoretyczno-metodologicznych nauki, omówiono ogólnopolskie
zadania etnografii oraz uchwalono podjęcie wielu badań regionalnych,
zarówno ogólnomonograficznych, jak jednotematycznych. Postulo"vano
wówczas m. in. opracowanie monograficzne wszystkich bez mała regionów Polski. Są to sprawy wszystkim dobrze znane. Podkreślić wszakże
należy fakt, że był to rzeczywiście poważny i zasadniczy zwrot w dziejach naszej dyscypliny, przełom, który legł u podstaw wzrastającego
odtąd znaczenia etnografii w świadomości społeczeństwa polskiego.
Patrząc na te wydarzenia z perspektywy minionych ponad 20 lat
można orzec, że był to niepowtarzalny już potem okres takiego ożywienia umysłów, że graniczył on niemal z euforią. Wydawało się, że w realizacji tak śmiałych i obszernych zadań badawczych powstały nieograniczone wręcz możliwości. Zapewne atmosfera ta przyczyniła się w jakiejś mierze do reaktywowania studiów etnograficznych (1956/1957), choć
początkowo połączonych na dwóch pierwszych latach ze studiami archeologii. Faktem pozostaje, że odtąd kształcenie młodej kadry etnografów
weszło na normalne tory.
Późniejsza rzeczywistość nie we wszystkim spełniła oczekiwania.
Przez kilka lat realizowano program badawczy w ramach wspomnianej
unii, w pracy poszczególnych osób w placówkach uniwersyteckich
i w pracowniach PAN. W ramach formalnego porządkowania stosunków
pracy nastąpił wyraźny rozdział obu tych prac. Doszło do swoistego
Etnografia
polska
w 25-leciu
P AN
7
przeJsclOwego curiosum, że po utracie przez część pracowników tzw.
drugiego etatu, spora liczba etnografów wykonywała nadal prace dla
IHKM na zasadzie honorowej. Etaty w PAN zatrzymali bowiem głównie
młodzi pracownicy nauki. Jak ocenić i jak zapisać ów fakt honorowej
pracy dla instytutu PAN? Chyba jako docenianie przez etnografów
istotnej roli Akademii w organizacji nauki polskiej.
Dość szczególnie ukształtowały się losy etnografii w ramach IHKM.
Już od początku jego istnienia pozostawiono poza jego ramami znaczną
część rzeczywistości kulturowej, stanowiącej zazwyczaj całościowy przedmiot etnografii. Chodzi o sztukę ludową i folklor muzyczny, inkorporowane już wcześniej w ramy Państwowego Instytutu Sztuki (potem
Instytutu Sztuki PAN) oraz o folklor ustny (tzw. literaturę ludową) włączoną w ramy Instytutu Badań Literackich PAN. Owo szczególne rozdzielenie organów żywego organizmu, jakim była czy jest tradycyjna
kultura ludowa, między trzy instytuty akademickie jest chyba unikalną
polską specyfiką. W obręb IHKM dostała się tzw. "czysta" etnografia,
którą raczej można nazwać "chudą". Ograniczała się ona tam w pierwszych latach tylko do zakresu etnografii Polski. Dopiero w 1962 r. rozszerzono jej zakres w IHKM także na etnografię powszechną. Powstał
wówczas specjalny Zakład Etnograf'ii Powszechnej z dwoma pracowniami - w Warszawie i Poznaniu. To cenne rozszerzenie zakresu odbyło
się jednak z równoczesną likwidacją Działu IV IHKM i jego swoistą
degradacją tylko do pozycji Zakładu. I tak pozostaje do dziś.
Sporo już dotąd pisano i mówiono na temat samej nazwy Instytutu
(Historii Kultury Materialnej), adekwatności tej nazwy i merytorycznych konsekwencji, jakie wynikły czy mogły wynikać z interpretacji
samej nazwy. (Jak wiadomo, nazwa ta - jak i cała struktura Instytutu były naśladownictwem wzoru zagranicznego, od czego tam zresztą dawno odstąpiono.) Oczywiście, określenie "kultura materialna" nie ograniczyło, jak wiadomo, zakresu etnografii w IHKM do tego tylko działu
kultury, niemniej jednak dało temu działowi priorytet. Ciężar gatunkowy losów naszej dyscypliny leży jednak gdzie indziej, mianowicie
w dysproporcji między stojącymi przed tą nauką zadaniami, a szczupłością kadry naukowej. Nie sposób nie dać tu charakterystycznego zestawienia porównawczego. Gdy kadra Instytutu Historii Kultury Materialnej urosJa w ciągu lat do bez mała 300 osób, to Zakład Etnografii,
rozpoczynający swoje dzieje z 23 etatami naukowymi, doszedł zaledwie
do liczby 24, a więc tylko o 1 więcej niż na początku (w tym: w Warszawie 8, Krakowie 7, Wrocławiu 5 i w Poznaniu 4). Podobno ostatnio
utracono 1 etat, nastąpił zatem nawrót do stanu wyjściowego.
Swoiście zamrożone możliwości kadrowe etnografów w IHKM musiały się odbić na realizacji zakrojonych kiedyś tak szeroko planów ba-
8
JOZEF
BURSZTA
dawczych, zwłaszcza w zakresie etnografii Polski, tym bardziej, że częsc
kadry poświęca się przecież głównie problemom z zakresu etnografii
powszechnej. Stąd też w realizacji niektórych badań i zadań o charakterze ogólnym, dotyczącym całej etnografii, Zakład Etnografii IHKM,
reprezentując
przecież podstawowe funkcje akademickie, wciąga do
realizacji swych zadań pracowników naukowych i innych pionów uniwersytetów i muzeów. Tak było (i jest) podczas badań nad Polskim
Atlasem Etnograficznym,
zbiorowej pracy Historia etnografii polskiej,
czy w ostatnio wydanej i opracowywanej 2-tomowej Etnografii Polski.
Przemiany kultury ludowej.
W realizowaniu własnych zadań badawczych Zakład Etnografii IHKM
wkroczył śmiało na arenę międzynarodową. Zainicjował i przeprowadził badania w Mongolii, w ramach współpracy z Instytutem Etnografii
w Sofii otworzył możliwości udziału polskich pracowników w badaniu
współczesnej kultury wsi w Bułgarii, był też współorganizatorem międzynarodowych badań kultury ludowej w Karpatach. Tą drogą spełniał
i spełnia funkcję krajowej i międzynarodowej współpracy, koordynacji
i integracji badań naukowych. Podkreślić też trzeba, że tylko w ramach
tego Zakładu prowadzi się u nas szeroko zakrojone i efektywne badania
amerykanistyczne, ostatnio także nad Polonią amerykańską.
Wszyscy szczególnie doceniamy podstawowy fakt, że w ramach
Instytutu HKM stworzone zostały dość szerokie możliwości publikacji
prac badawczych i informacji o naukowych osiągnięciach polskiej etnografii. Obok interdyscyplinarnego "Kwartalnika Historii Kultury Materialnej" mamy już 20 pełnych roczników organu "Etnografia Polska",
głównie na informowanie zagranicy nastawione są kolejne roczniki
"Ethnologia Palona". Trzydzieści kilka tomów serii wydawniczej "Biblioteka Etnografii Polskiej" mówią zaś same za siebie. Są to wszystko
ogromne pozytywa, jakie zostały osiągnięte w sytuacji stosunkowo nawet
tak skromnej inkorporacji etnografii w ramy Polskiej Akademii Nauk.
Ale związek naszej nauki z PAN to nie tylko sam Zakład Etnografii
IHKM. To także opieka merytoryczna i finansowa Wydziału I Nauk
Społecznych PAN nad ogólnopolskimi instytucjami
etnograficznymi
i placówkami regionalnymi, zarówno bezpośrednia, jak i poprzez prowincjonalne Oddziały PAN. Przykładem może być Polskie Towarzystwo
Ludoznawcze. Utrzymuje się ono - jak wiadomo - z corocznych dotacji
PAN. Dzięki tej opiece stało się możliwe wydawanie najstarszego polskiego organu etnograficznego "Lud", kilku serii wydawniczych PTL
("Prace etnograficzne", "Prace etnologiczne", "Atlas polskich strojó\v
ludowych", "Archiwum etnograficzne", ostatnio niestety dość mocno
ograniczone w możliwościach ich kontynuacji) oraz jedynego czasopisma
folklorystycznego "Literatura Ludowa". Dla pełności obrazu uwzględnić
Etnografia
polska
w 25-lec!u PAN
tu trzeba także wydawane w ramach Instytutu Sztuki PAN czasopismo
"Polska Sztuka Ludowa", niezmiernie zasłużone w swej 3D-letniej już
działalności. Tu należy także seria wydawnicza Zakładu Badania Literatury Ludowej IBL "Studia Folklorystyczne". Na szczególne zaś podkreślenie zasługuje opieka Wydziału I PAN nad unikalną serią wydawniczą PTL, jaką stały się Dzieła wszystkie Oskara Kolberga. Bez opieki
PAN opracowywanie i wydawanie tej monumentalnej aD-tomowej serii
byłoby niemożliwe.
.
Sumując powyższe można zasadnie stwierdzić, że 25-letni okres powiązań żywotnych spraw etnografii z najwyższym szczeblem organizacyjnym nauki, jaką stała się PAN, umożliwił i ułatwił przeobraż.enie
się naszej dyscypliny w nową, wyżsżą jakość. Zbieżne współdziałanie
osób, placówek, ośrodków regionalnych i centralnych z formami organizacyjnymi i kierunkami działalności P AN stało się nader sprzyjającym
czynnikiem w rozwoju jakościowym naszej nauki. Nastąpiło w tym okresie rozszerzenie badań na dziedziny dotąd zaniedbywane, pogłębienie świadomości teoretyczno-metodologicznej,
rozwinięcie i zacieśnienie współpracy międzynarodowej oraz współpracy z pokrewnymi naukami i realizacja opracowań syntetycznych. W zakresie poznawczym podkreślić
należy efektywne wkroczenie w problematykę kultury współczesnej
i w teorię kultury w ogóle.
Z drugiej znów strony etnografia nawiązała ścisłe więzi z praktyką
i w większej niż przedtem mierze pełni swoją doradczą rolę w życiu
współczesnym, zwłaszcza w kulturze artystycznej. Przykładów można by
dać tu sporo.
Wszystko to sprawiło, że do przeszłości należy już ubieganie się
o właściwe miejsce dla etnografii wśród nauk społecznych i o należytą
jej pozycję w świadomości społeczeństwa. Chyba przekonywającym tego
dowodem jest fakt, że etnografia znalazła przed kilku laty swoje miejsce
w Komitecie Nauk Socjologicznych PAN jako jedna z jego Sekcji,
a zwłaszcza to, że przed dwoma laty awansowała - dzięki wyraźnej
życzliwości Władz - po raz pierwszy w dziejach do godności samodzielnej reprezentacji akademickiej w postaci wspomnianego Komitetu Nauk
Etnologicznych PAN.
Powiem więcej. Jestem oto upoważniony do stwierdzenia wobec plenum KNE PAN, że życzliwość władz Wydziału I PAN idzie jeszcze dalej.
Sekretarz Wydz. I prof. dr Władysław Markiewicz na zapytanie, jakie
mogą być dalsze losy naszej nauki w PAN i czy widzi możliwości wystąpienia o utworzenie Instytutu Etnografii względnie Etnologii PAN
odrzekł, że wniosek taki byłby na miejscu, widzi możliwość jego realizacji i ze swej strony będzie go popierał. Chodziłoby wstępnie o to, by
zapadła w tej mierze uchwała plenum KNE PAN. Instytut Etnologii,
10
JOZEF
BURSZTA
którego powstanie mogłoby się oprzeć o substancję istniejącą w ramach
IHKM, byłby niezmiernie potrzebny. Mógłby on podjąć wszystkie podstawowe zadania nauk etnologicznych, umożliwić pełne planowanie naukowe, właściwą koordynację badań, dałby szersze możliwości rozwojowe
młodej kadrze itd. Byłby wreszcie równorzędnym partnerem w kontaktach międzynarodowych, zwłaszcza z krajami socjalistycznymi, które
tego rodzaju instytuty z dawna posiadają.
Zatem jubileusz 25-lecia Polskiej Akademii Nauk zbiega się nam
z możliwością uzyskania dla naszej dyscypliny dalszego skoku jakościowego i wyraźnego węzła na linii jej dziejów. Oby wszystkie te nadzieje znalazły swoje urzeczywistnienie!
JÓZEF
BURSZTA
POLISH
ETHNOGRAPHY
AND THE 25th ANNIVERSARY
POLISH ACADEMY OF SCIENCES
(S umm
OF THE
ary)
This paper has been presented
at the broadened
plenary meeting of the
Committee for Ethnological Sciences, that had been organized on the occasion of
25th Anniversary
of the Polish Academy of Sciences. The subject mattter covers
the most significant relations between ethnography
and the activities developed
by the Academy.
The relations date back to 1952, when the Polish Academy of Sciences was
founded. At the same time, the Institute of the History of Material Culture was
created and, in the framework of the Institute, in late 1953, the Division of Ethnography employing 23 workers at Warsaw, Łódź, Cracow, Poznań and Wrocław.
However, Folk Art and Folklore have been included in two other Institute of the
Academy.
Simultaneously,
the Polish Academy of Sciences was aimed to inspire a theoretical and methodological reorientation
in Ethnography.
For this purpose nation-wide ethnographic
conferences were organized in 1952, 1955 and 1956, at which
several national-scale
Research Programmes were initiated and then developed by
the scientific staff of the Academy and some Universities, as well as by specialists
employed in Museums (Polish Ethnographic
Atlas, monographs
of the particular
regions, detailed problems form the field of ethnography). In 1962, at the Institute
of the History of Material Culture the division of non-Polish
ethnography
was
founded (dealing with Mongolia, Balkans and Latin America).
Etnografia
polska
w 25-leciu p AN
11
Since recently, the Division of Ethnography
at the Institute of the History of
Material Culture works at large monographic problems (Ethnography
of Poland,
History of Polish Ethnography,
etc.), publishes several periodicals,
one etnographic
series ("Ethnographic
Library" with 32 volumes, continued), and the voluminous
monumental edition of O. Kolberg's Works (with the so far 59 volumes, continued).
The ever increasing number of current problems to be solved in Ethnography
cals for the creation of the Institute
of Ethnology at the Polish Academy of
Sciences.