e2db490f98c8372bb42d8ca2e4c24237.pdf
Media
Part of In memoriam / LUD 1993 t.76
- extracted text
-
Lud, t. 76, 1993
v. IN MEMORIAM
PROF.
DR ANNA KUTRZEBA-POJNAROWA
(1913-1993)
Urodziła w 1913 roku w Krakowie, odeszła w 1993 i została pochowana na warszawskich
Powązkach w rodzinnym grobic rodziny ze strony matki. Została dzięki temu z nami, w Warszawie, do której przeniosła się z Krakowa w 1953 roku. Pozostawiła po sobie kilka pokoleń
uczniów i miejsce, którego chyba nikt nie będzie w stanie zająć.
Była naszym nauczycielem choć może nie od razu mogliśmy zdać sobie z tego sprawę - nie
pouczała, nie narzucała własnego zdania, nie prowadziła za rękę choć była gotowa włożyć wiele
czasu w naszą pracę, nawet kosztem swojej własnej, przy najmniejszym znaku z naszej strony, że
takiej pomocy potrzebujemy. Szanowała nasze poszukiwania i rozterki, cieszyła się każdym
osiągnięciem. Miała w sobie niezwykłą pokorę wobec każdego dobra tkwią~ego w człowieku
i w każdym umiała je dostrzec. Surowość i nieprzejednanie zachowywała jedynie wobec
postępowania nieetycznego.
Prawdą jest, że nie zawsze widzi się sprawy, które są blisko nas, że konieczne jest oddalenie,
może nawet oddalenie spowodowane śmiercią, by stały się wyraziste. Mamy poczucie, że za Jej
życia nie byliśmy w stanie w pełni dostrzec kim dla nas była naprawdę.
Z etnografią zetknęła się Pani Profesor po raz pierwszy w kole krajoznawczym gimnazjum
im. Królowej Wandy w Krakowie w wieku lat 13. Wzięła udział w badaniach terenowych,
a następnie podjęła pracę nad budownictwem wiejskim w Zawoi; jej rezultaty opublikowała
w Wydawnictwie M uzeum Etnograficznego w Krakowie (1931). Studiowała historię, specjalizując
się w naukach pomocniczych i w historii średniowiecznej. Poza seminarium Jana Dąbrowskiego
(historia średniowieczna) i Władysława Semkowicza (nauki pomocnicze) uczęszczała na seminarium Romana Grodeckiego, Stanisława Kota, Kazimierza Moszyńskiego, Kazimierza Dobrowolskiego i Jana Stanisława Bystronia. To gruntowne wykształcenie humanistyczne pozwoliło Jej na
akceptację takich teorii etnologicznych, jak teoria przeżytków czy teorie zasięgów a jednocześnie
widzieć rozwój kultury jako proces. Historia i etnologia nie były w jej ujęciu przeciwstawne
a uzupełniały się.
Zawdzięczamy Jej prace będące wzorowym przykładem przeprowadzenia krytyki źródłowej,
pod tym względem domagała się podobnego traktowania źródeł etnograficznych i historycznych
(pisanych). Zawdzięczamy jej znakomitą, problemową historię etnografii polskiej, lepszą od
dłuższych, ale nie tak pogłębionych, prac ostatnich lat wydanych przez młodsze już pokolenie. Jej
budząca kontrowersje obserwacja że, niezależnie od europejskich lub światowych inspiracji,
etnografowie polscy zawsze stawali na gruncie historycznych interpretacji kultury ludowej, każe
nam zastanowić się nad sposobem naszej pracy, nad naszymi kompleksami i uwarunkowaniami.
I wreszcie dała nam przykład jak traktować koncepcje kultury tradycyjnej jako wyjście do modelu,
z którego wariantami mamy do czynienia w etnograficznych badaniach terenowych (w Mnikowie,
w Trześniowie, na wsi podwarszawskiej).
Pani Profesor była nauczycielem wyjątkowym, łączącym poszukiwanie naukowe z godnym
sposobem życia. Badania były drogą Jej życia. Nie tylko ze szkiełkiem w oku analizowała źródła
328
na temat historycznej i współczesnej kultury wsi polskiej, ale ukazywała te problemy tak aby
współczesność i przyszłość tej wsi widziano w środowiskach naukowych wyrażnicj, by rozumiano
je Icpicj. To nic był przypadek, żc na tcn tcmat właśnie zaplanowała wystąpienie na 13.12.1981, to
jest na trzeci dzień Kongresu Kultury Polskiej, przerwanego ogłoszeniem stanu wojennego.
Jej wiclką troską było zawsze lączenie wysiłków: badaczy i praktyków, hisloryków i etnologów, wsi i miasta, różnych kierunków tak zróżnicowanej etnologii, różnorodności w kulturze
ludowej i globalnej i wreszcie tradycji rodzinncj Jej własnej: micjskicj i wicjskiej, intelcktualnej
i chłopskiej, krakowskiej, krośnieńskiej i warszawskiej. Jest to bogate dziedzictwo - obyśmy
z niego mogli uczynić pożytek.
Zofia
Marian
Soko/ew;cz
Pokropek
DR
PRor.
HAB.
ANNA
ZAMBRZYCKA-STECZKOWSKA
(1931-1993)
\
Dnia
4 maja
1993 roku
zmarła
Niezwykle
ceniony
etnolog,
całkowicie
życzliwy
innym
Urodziła
kiedy
Kultury
studia
Materialnej
PA N jako
prof. dr hab. Anna
i z pasją
oddany
swej
Zambrzycka-Stcczkowska.
dyscyplinie,
szlachetny
i zawsze
człowiek.
się w 1931 roku
to podjęła
w Krakowie
laborant,
w Wilnie,
'lic już od 1950 roku związała
w kierowanym
przez
Prof.
UJ. Już w czasie
studiów
zaczęła
a po
uzyskaniu
magisterium
Kazimierza
pracować
w
1955
się na stałe z Krakowem,
Moszyńskiego
Studium
Historii
w Zakładzie
Etnologii
IHKM
roku
jako
asystent,
później
zaś
330
adiunkt. Doktorat na Wydziale Filozoficzno-Historycznym
UJ obroniła w 1972 roku i wtedy też
została zatrudniona w Katedrze Etnografii Słowian. Po otrzymaniu w 1981 roku stopnia doktora
habilitowanego zostala powołana na stanowisko docenta, a następnie w 1991, na podstawie całości
bogatego dorobku naukowego i dydaktycznego, na stanowisko profesora. W rok później
otrzymała tytuł profesorski. Prof. Zambrzycka-Steczkowska
od 1981 roku pełniła funkcję
Kierownika Katedry, w 1987 rczygnując z niej na własną prośbę.
Aktywność badawcza ProF. Zambrzyckiej-Sleczkowskiej
była wiclokierunkowa. Początkowo
w latach 70. dominującym wątkiem w Jej badaniach było wiejskie rzemiosło. Tej tematyki
dotyczyła praca magisterska pisana pod kierunkiem Prof. Kazimierza Moszyńskiego, a potem
rozprawa doktorska Uwarunkowania
pozycji spo/e('znej rzemie.i/nika
wiejskieyo (Na przykładzie
wybranych
wsi Kotliny Nowotarskiej),
której promotorem był Prof. Mieczysław Gładysz. Z tego
zakresu opublikowała kilkanaście pozycji, w tym wysoko cenioną i nagrodzoną książkę Rzemieś/nik w społeczności
rolników wydaną w 1974 roku we Wrocławiu.
Późniejszy kierunek zainteresowań to zagadnienia współżycia społecznego na wsi. W trakcie
kilkunastoletnich
badań terenowych, prowadzonych na obszarze Śląska Opolskiego, zebrała
bogaty i interesujący materiał, który stanowił podstawę rozprawy habilitacyjnej Zwyczajowe Iormy
współżycia
społecznego.
Studium wsi Owsiszcze
na Śląsku Opolskim, która ukazała się drukiem
w 1980 roku w Krakowie. Praca ta uznana została za niezwykle cenną pozycję w literaturze
etnograficznej z tego zakresu i wyróżniona nagrodą III stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa
Wyższego i Techniki.
Bardzo ważnym nurtem w pracy badawczej Prof. Zambrzyckiej-Steczkowsk iej, a jednocześnie
ważkim z punktu widzenia badań nad kulturą, była problematyka "daru" w jego symbolicznej
funkcji. Warte podkreślenia jest, że nie tylko sama podjęła ten temat i starała się znaleźć dla
analizowanego zjawiska stosowny kontekst teoretyczny (znajduje to wyraz m.in. w takich
opracowaniach jak: Społeczna i kulturowa funkcja daru, "ZNUJ, Prace Etnograficzne" z. lO, 1977;
O możliwości analizy wymiany darów, "Prace Etnograficzne" z. 18, 1983, czy Pojęcie daru jako
kategorii kultury, "Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi" Seria Etnograficzna, nr 28, 1988/91), ale z jej inspiracji włączyła się w te badania grupa
pracowników Katedry, którą kierowała, jak i etnologów z wielu uniwersyteckich ośrodków
etnologicznych za granicą, m.in. z Zagrzebia, Pragi, Belgradu. W latach 1982-1990 była też
kierownikiem tematu badawczego "Kulturowa funkcja daru" realizowanego w ramach Problemu
Węzłowego 11.1 "Polska kultura narodowa. Jej tendencje rozwojowe i percepcja". Organizowala
w Krakowie międzynarodowe sympozja poświęcone tej problematyce. Wielokrotnie też prezentowała wyniki swych b<i1,lańza granicą. Pod Jej redakcją powstał monograficzny zeszyt nr 25 "Prac
Etnograficznych" poświętony w całości temu tematowi, a prezentujący prace etnologów z różnych
krajów europejskich.
W połowie lat 80. Prof. Zambrzycka-Steczkowska
podjęła nowy temat. We współpracy
z Prof. Olgą Goldberg z Uniwersytetu w Jerozolimie prowadziła badania terenowe i przygotowywała tom poświęcony obrazowi Żydów jaki utrwalił się w świadomości mieszkańców
Wieliczki. Opracowala dwa rozdziały do tej zbiorowej pracy. W sumie dorobek publikacyjny
Prof. Zambrzyckiej-Steczkowskiej
obejmuje ponad 70 pozycji. Ponadto redagowała wiele zbiorowych wydawnictw. Od 1981 roku była redaktorem wydawanej w ramach "Zeszytów Naukowych UJ" serii "Prace Etnograficzne", a także w latach 1988-90 członkiem redakcji "Etnografii
Polskiej" i od 1986 roku wychodzącej w Bratysławie "Ethnologia Slavica". W 1991 zostala
powołana w skład Senackiej Komisji do spraw wydawniczych Rady Wydziału Filozoficzno-Historycznego.
Godne podkreślenia jest, iż ProF. Zambrzycka-Steczkowska
stale dążyła do unowocześnienia
warsztatu badawczego. W początkach jej kariery naukowej za prawdziwe nowatorstwo uznano
wykorzystywanie
przez Nią taksonomicznych
metod typologizowania
zjawisk kulturowych.
Przywiązywała dużą wagę do informacji naukowej. Jest autorką bądź współautorką kilku
331
bibliografii etnograficznych. To z jej inicjatywy powstał w Katedrze Etnografii Słowian UJ "Bank
danych o źródłach dotyczących kultury ludowej Karpat", którym kierowała przez ostatnich kilka
lat. Z tym wiązały sit;: również prowadzone pod Jej kierownictwem zespołowe prace nad
stworzeniem słownika "słów kluczowych" naszej dyscypliny, znacznie juź zawansowane. Jest to
niezwykle istotny wkład do opracowania ogólnej koncepcji organizacji etnograficznej informacji
naukowej przy wykorzystanu techniki komputerowej.
Poza wielostronną działalnością badawczą Prof. Zambrzycka-Steczkowska
brała czynny
udział w pracach różnych krajowych gremiów naukowych. Należała do Polskiego Towarzystwa
Ludoznawczego, Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, od 1981 roku uczestniczyła w pracach
Komitetu Nauk Etnologicznych PAN (w latach 1983-1987 jako członek prezydium) oraz Komisji
do Badań nad Współczesnością tegoż Komitetu. Była członkiem Komisji Etnograficznej Komitetu
Słowianoznawstwa PAN w latach 1979-83 oraz Komisji Etnograficznej i Komisji Słowianoznawczej Oddziału PAN w Krakowie. Od 1964 roku brała udział w pracach Międzynarodowej Komisji
do Badań Nad Kulturą Ludową Karpat i Bałkanów. Związana była również z towarzystwami
regionalnymi, takimi jak Podhalańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk czy Towarzystwo Przyjaciół
Orawy.
Kierując Katedrą Etnografii Słowian przywiązywała olbrzymią wagę do nawiązywania
szerokich, międzynarodowych
kontaktów naukowych. Dzięki jej staral/iom rozwinęła się niezwykle owocna współpraca z ośrodkami etnologicznymi (i to nie 'tylko uniwersyteckimi)
m.in. z Zagrzebia, Belgradu, Brna, Pragi, a także Instytutami Antropologii Społecznej w Lund
i Bergen, czy Seminarium Slawistycznym w Gandawie, wyrażająca się wspólnymi badaniami
i publikacjami, wymianą pracowników i studentów. Było to jedno z tych wielu działań, które
podejmowała z myślą o wyrobieniu naszej Katedrze, posiadającej przecież wspaniałe tradycje,
pozycji i rangi ważnego ośrodka etnologicznego. Miał temu służyć także zredagowany przez Nią
tom prac pracowników Katedry w języku angielskim fil Search of Paradigm, prezentujących ich
aktualne orientacje badawcze, a który rozpoczyna obszerny tekst Jej autorstwa będący retrospektywną oceną dorobku naszego ośrodka.
Prof. Zambrzycka-Steczkowska
z wielkim zaangażowaniem i odpowiedzialnością podchodziła
do pracy dydaktycznej. Była wymagającym, ale nadzwyczaj życzliwym studentom nauczycielem.
Na prowadzonych przez Nią seminariach panowała zawsze atmosfera prawdziwego, intelektualnego partnerstwa. Zyskiwała szacunek w oczach swych uczniów, także i tym, że jak niewielu
etnologów z jej pokolenia otwarta była na nowe prądy i metody w badaniach nad kulturą.
O wielkim szacunku i sympatii jaki żywili dla Niej jej uczniowie świadczy i to, że wśród
żegnających Ją na Cmentarzu Rakowieckim w Krakowie, obok przyjaciół i kolegów, tak tłumnie
stawili się studenci ze wszystkich roczników, z którymi pracowała.
Niespodziewana śmierć Prof. Zambrzyckiej-Steczkowskiej
jest niepowetowaną stratą dla
środowiska etnologicznego. Odczedł ceniony badacz i wykładowca, inicjator wielu znaczących
przedsit;:wzięć naukowych.
Małgorzata
Maj
ZOFIA
CIEŚLA-REINFUSSOWA
(1910-1993)
9 marca 1993 roku zmarła mgr Zofia Cieśla-Reinrussowa, długoletni <.:IJonek Oddziału
Krakowskiego i członek honorowy Polskiego Towarzystwa Ludoznawczcgo, członek Komisji
Etnograficznej przy oddziale PAN w Krakowie.
Urodziła się 8 maja 1910 roku w Krakowie, była dzicckiem szewca, Józefa Cieśli i Magdaleny
z Tomasików. W tej rzemieślnieznej rodzinie o ludowym rodowodzie (dziadkowie ze strony
333
ojca gospodarzyli na roli pod Bochnią, a drugi dziadck był krakowskim flisakiem) dbano
o kształccnie dzicci. Dwoje starszych zostało nauczycielami, a Zofia Cicślanka po maturze
rozpoczęła w 1928 roku studia matematyczne na UJ. Z powodu sytuacji rodzinnej przerwała je na
dwa lata, a po przerwic poszcrzyła ich zakres o geografię z etnografią, którą studiowała
u prof. Kazimierza Moszyńskiego. W 1935 roku uzyskała absolutorium
z matematyki,
a w 1937 - magistcrium z filozofii w zakresie geografii na podstawie pracy Import do Polski
towarów ko/tlllialnych
spożywczych
w lalach 1924-35.
Na kilka miesięcy przed dyplomem podjęła okresowo pracę przy porządkowaniu zbiorów
Muzeum Etnograficzncgo, finansowaną z funduszu dla bezrobotnych. To ostatecznie zadecydowało o wyborze zawodu, została bowiem przez dyrektora Seweryna Udzielę zaangażowana na stałe
na stanowisku kustosza. Pracowała m.in. przy urządzaniu ekspozycji Muzcum Ziemi Krakowskiej,
otwartej I czerwca 1939 roku w pałacu Wlodkowiców. Wkrótce w związku z wybuchem wojny,
zaczął się demontaż wystawy, a pakowanie i transportowanie
eksponatów odbywało się już
w czasic, gdy w budynku stacjonowały wojska niemieckie. Zbiory umieszczono w gmachu
Biblioteki Jagiellońskiej, gdzie były scgregowane i katalogowane przed planowanym wywozem do
muzeów nicmicckich. W 1941 roku muzeum zostało zlikwidowane. ~ówczas za aprobatą
prof. Stanisława Kutrzeby oraz Feliksa Kopery, dyrektora Muzeum Narodowego i prczesa
Związk u M uzców, Zofia Cieślanka podjęła pracę w dziale geograficznym niemieckiego Institut fUr
Deutsche Ostarbcit, gdzie oficjalnic zatrudniona była w bibliotcce, tłumaczyła teksty i przygotowywała matcriały kartograficznc. Jej nielegalnym zadaniem było dozorowanie księgozbiorów muzealnego i Instytutu Geografii UJ oraz dostarczanie z nich książek polskim uczonym.
Po wojnie Zofia Cieśla-Reinfussowa wróciła do Muzeum Etnograficznego, skąd jednak
w 1946 roku została zwolniona wskutek merytoryczncgo zatargu z dyrektorcm. Przez następne
lata pracowała m.in. w szkolnej bibliotece i w przedsiębiorstwie rozpowszechniającym
filmy
oświatowe; kontaktów z zawodem jednak nic zerwała, współpracując z prowadzoną przez męża
pracownią dokumentacji sztuki ludowej (zaczątkiem Państwowego Instytutu Badania Sztuki
Ludowej, obecnie Instytutu Sztuki PAN). Brała udział w pracach redakcyjnych "Polskiej Sztuki
Ludowej", uczestniczyła we wszystkich obozach naukowo-badawczych
i w wielu krótszych
wyjazdach penetracyjnych, organizowanych
przcz tę placówkę, a z zebranych materiałów
przygotowała kilka artykułów i przyczynków.
Dopiero w 1967 roku Zofia Cieśla-Reinfussowa powróciła do pracy w Muzeum Etnograficznym, gdzie zorganizowała dział obrzędów i przez 8 łat go prowadziła. Był to dla niej okres
szczególnie intcnsywnej działalności. Opracowała i zrealizowała scenariusz stałcj ekspozycji
obrzędów i zwyczajów dorocznych i rodzinnych; była komisarzem trzech wystaw zagranicznych,
opartych na jej własnych scenariuszach, a mianowicie: tradycyjnych strojów i tkanin (Miluza 1972),
"Polska sztuka ludowa - symbol, motyw, znak" (Lozanna i Winterthur 1973) i ekspozycji
obrazów na szkle Eweliny Pęksowej (Lund 1974). Z Jej inicjatywy ogłoszony, a rozpropagowany
przez środki masowcgo przekazu, ogólnopolski konkurs pisanek dał doskonałe wyniki, wzbogacił
zbiory muzeum o około 5.000 współcześnie wykonanych pisanek, umożliwiając orientację
w żywotności zjawiska, różnorodności aktualnie stosowanych technik zdobnictwa. Zofia Reinfussowa żywo interesowała się także innymi współczesnymi przejawami sztuki ludowej i obrzędowości, nie tylko uczestniczyla w jury licznych konkursów i przeglądów z tego zakresu, aJe
współpracowała z placówkami je organizującymi, podsuwając pomysły i tematy imprez.
W krakowskim oddziale PTL Reinfussowa pracowała w zarządzie, przez wiele kadencji
wnikliwie prowadziła komisję rewizyjną, ponadto podejmowała się wielu prac niewdzięcznych,
a pracochłonnych.
Na dorobek autorski Zofii Cicśla-Reinfussowej składa się ponad 50 tekstów, wiele z nich
zostało opublikowanych w "Polskicj Sztuce Ludowej". Cechuje je znaczna różnorodność tematów;
dotyczą kultury materialnej, artystycznej, społecznej. Można w nich rozróżnić dwa ctapy.
W pierwszym powstał szercg dociekliwych, dobrze udokumentowanych
monografii z zakresu
334
garncarstwa
(m.in.
w Wyszkowie),
zaowocował
twórców
ośrodek
w Białej
ozdobnego
kowalstwa,
głębokimi
-
się osobowo.ki
Aleksandry
reneksji
studiami,
jak np. N a pastwisku.
("Polska
Sztuka
Muzeum
opracowanie
widowisk
do
przebieg
i drugie,
mniejsze,
dotyczące
Wydawnictwa
Muzycznego,
niestety
część jej dorobku
"Teatr Ludowy", "Kobieta",
śmierci, w tym wzruszające
w miesięczniku
"Hale
Sylwetka
została
i Dziedziny"
Zofii Reinfussowej
mocna,
i bezpretensjonalna,
bardzo
(1992,
kraju, obejmujące
jak np. dobór
druku
przez
wydawnictwo
się z podowu
kryzysu
dużą wagę do popularyzacji
spraw
kultury
takich
jak
nr
11-12;
pełna
1993, nr
mężnie
i stałe zapracowana,
żyła
"K raj"
na zamówienie
wydawniczego.
ludowej,
"Orli
Lot",
już na łożu
ukazały się
I).
bez wspomnienia
walczyła
aspekty
i przygotowanie
napisane
w czasopismach
na
nr 27, 1981). Duże,
Krakowa,
wielokroć
czynna
nad kSZla/lIIwaniem
Droga". Ostatnie dwie pozycje, przygotowane
listy babci Gnojek ze Stanis/awa
Dolnego.
nie byłaby
ale silna wewnętrznie,
do
opublikowana
"Chłopska
Serdeczne
w Sanoku"
naszego
w okolicach
nie ukazały
przywiązywała
sylwetkami
Szyszki oraz niezwyk-
Ze studiów
przedmiotu,
przyjęte
z Herodem
Zofia Cieśla-Reinfussowa
niezbyt
kolędowania,
kolędy
Erazma
1981, nr 3-4), czy "Weczyrki"
na terenie
literaturze
w Brańsku,
na emeryturę,
humanistycznymi
Ludowego
"herodowych"
zespołu
występów,
Ludowa"
Budownictwa
w dotychczasowej
znaczna
bardzo
garncarza
wiejskiej
("Materiały
(warsztaty
etap, już po przejściu
pełnymi
a nie zauważane
stąd
a zarazem
Polańskiej-Hryńczuk,
ważne,
Polskiego
dwuosnowowej
Drugi
m/odzieży
Lemkowszczyźnie
monograficzne
tkaniny
budownictwa.
i wszechstronnymi,
pisankarki
le interesującymi,
Podlaskiej),
Jej ccch osobistych.
z ciężkimi
nieco
Fizycznie
dolcgliwościami.
w ceniu
Cicha
swojego
męża
-
Romana. Obok wielu własnych obowiązków
zawodowych
i rodzinno-domowych
znajdowała
czas
na kreślenie map i planów, przepisywanie
na maszynie jego prac naukowych,
których była zarazem
pierwszą
lektorką
Miała
wiele wewnętrznego
dla innych;
zawsze
skora
do wysłuchania
udzielenia
rady i pomocy.
Dobrze
rozumiała
i przyjażnie
ze swymi
i zrozumienia
wspominając
pracowni
się to
i recenzentką.
osób
z bliższego
naukowej
wiązało,
przyjaciół,
informatorami
w środku
ale
którzy
otoczenia.
swojego
przyjaźniła
długo
będą
ludzi,
w terenie,
o Niej
nawiązywała
Nie tylko
i pogody,
trosk
niedoli
wytrzymywała
niemal
przyjęła
nas
WAŻNIEJSZYCH
Import towarów
Kraków
1937.-~/
Okucia wozów z okolic Makowa,
nr
kontakty
łói.ka, nie
dziesiątki
lat istnienie
z którymi
do
rodziny.
Zostawiła
wielu
pamiętać.
PUBLIKACJI
kolonialnych
długotrwałe
niedogodnościami,
Ewa
WYBÓR
życzliwości
a w potrzebie
ze szpitalnego
przez
wraz z wszystkimi
a także
i kłopotów,
serdeczne,
z towarzyszkami
mieszkania
się z nami,
ciepła
cudzych
ZOFII
do Polski
w
lalach
"Polska
Sztuka
Fry,v-Pietraszkowa
CIEŚLA-REINFUSSOWEJ
1924-1935,
"Wiadomości
Geograficzne",
r. II, 1948, nr 11-12 oraz r. III, 1949,
Ludowa"
1-2.
Skrzynie
Materia/y
Dywany
1954, nr 1.
z powiatu ostro/ęckiego,
"Polska
w polskiej architekturze
ludowej, "Polska
kurpiowskie
Dom z wnęką
do sztuki
ludowej
dwuosnowowe
Mazowsza
z Bia/ej
Podlaskiej,
Sztuka
ludowa
w Sieradzkiem,
Brańskie
dywany
Magdzikiem)
powiatu
gorlickiego,
"Polska
dwuosnowowe,
praca
Łowiectwo
zbiorowa
Sztuka
"Polska
Sztuka
i rybo/ówstwo,
pod
rcd.
r. V, 1951, nr 4-5.
Ludowa"
r. VI, 1952, nr 4-5.
"Polska
Ludowa"
Sztuka
"Polska
Ludowa"
Sztuka
z Wyszkowa,
braci Sk/adanowskich
Siwaki
(z Janem
P/ockiego,
Sztuka
Sztuka
Ludowa"
"Polska
Sztuka
r. VIII,
Ludowa"
Ludowa"
Ludowa"
r. VIII,
1954, nr 5.
r. X, 1956, nr 6.
r. XI,
w: Nad rzeką
R. Reinfussa,
r. VII, 1953, nr I.
Kraków
1957, nr 2.
Ropą.
Zarys
1965.
kullury
ludowej
335
Sztuka
pillSlyczna,
w: Nad rzeką
z wv:ką
w M y.vlenickiem,
Ropą ... , op. cit.
"Polska Sztuka Ludowa" r. XX, 1966, nr 2.
z wv:ką w ludowym hudownictwie
Malopolski,
"Materiały Muzeum
Budownictwa Ludowego w Sanoku" nr 5, 1967.
Suszenie (}\,'o("()W i wrdze/lie mi('sa we wsiach poludniowej
M a/opolski,
"Rocznik Muzeum
Etnograficznego w Krakowie" r. III, Kraków 1968.
Ohrzrdy ludowe w kO/lkursach, pokazach i w terenie, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXIII, 1969,
nr 2.
Budownicl wo ludowe, w: M onoyra(ia
powiatu
M yślenickieyo,
t. 2, Kultura ludowa, praca
zbiorowa pod red. R. Rcinfussa, Kraków 1970.
Erazm Szyszko
- neslOr polskich garncarzy
ludowych, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXXI, 1977,
nr 3.
Żywot/lo.V(' ohrzrd()w Illllowych w Krakowie
i na wsi podkrakowskiej,
"Lud" t. LXI, 1977.
Bihlioqra/ia
prac R. Rein/ussa, "Lud" t. LXIV, 1980.
Aleksandra Polańska-Hryńczuk
- pisa/lkarka lemkowska, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXXIV,
1980, nr 3-4.
(
Na pastwisku,
ze studiów nad kształtowaniem
sir osohowo.~ci młodzieży
wiejskiej, "Polska
Sztuka Ludowa" r. XXXV, 1981, nr 3-4.
"Weczyrki" na IA'mkowszczyinie,
"Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku" nr 27,
1981.
Stadny wypas owiec /la terenie Podlasia /la przestrzeni ostatniego stulecia (1860-1970), "Rocznik
Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie, r. XIII, Poznań 1983.
Serdeczne
listy hahci Gnojek ze StU/lis/awa Dolnego kolo Kalwarii
Zebrzydowskiej,
"Hale
i Dziedziny" r. III, 1992, nr 11-12.
ŚWirlO "Jordan" u Lemhiw z Wysowej, "Hale i Dziedziny" r. IV, 1993, nr l.
C/lUlupa
Zayadnienie
ehalllPY
PROF.
MARIO
D. ZAMORA
(1935-1993)
W
dniu
mencie
12 sierpnia
1993
Antropologii,
College
Szeroką
popularność
przyniosła
Nauk
Antropologicznych
posiedzeniu
Rady
tem - clektem
Mary
z
zmarł
Mario
D.
William
and
Mary
Profesorowi
Unii,
Wybór
Williamsburga
w
ten
jako
dniu
5
związany
miejsca
Zamora.
działalność
Pełnił
funkcjr,;
sierpnia
1993
był
z
następnego
of
Unii
nad
włączeniem
działalności
antropologów
jetnologów
szczególnic
Tomoko
Hamada,
współpracownik
College
of William
and
z
szeroko
Profesora
Mario
i sckretarz
Mary
Zamora
ności
Profesora
Zamory
jako
Uwagą
i życzliwością
Profesora
William
Kongresu
nic tylko
i z wielkim
poświr,;ceniem
z całego
D. Zamory
wykonawczy
XIV
Unii,
and
Nauk
pracował
świata.
z Departamentu
na
formalnego,
Znany
korespondem:ji.
Kongrcsu
a
prezyden-
był rzecznikiem
prowadzoncj
Unii
Unii
College
Międzynarodowego
charakteru
a
prezydenta
wyznaczeniem
XIV
mir,;dzynarodowego
ruchliwości
w Mir,;dzynarodowej
został
i Etnologicznych.
niezwykłej
DepartaWirginia.
wybrany
i rzeczywistego
z
w
w stanic
roku,
Antropologicznych
Unii
profesorem
zastr,;pcy
ale
do
Profesor
Byl
w Williamsburgu
Zamorze
i Etnologicznych.
Stałej
Unii.
r.
of
by!
Profesor
Antropologii
pisa!
o działal-
o niezwykle
wartościowej
"dyplomacji
antropologicznej".
Zamory
objęci byli również
antropologowie/etnografowie
z Polski.
Profesor
Mario
D. Zamora
Uniwersytccie
Corneel.
Filipińskiego
w Baguio,
Centrum
Badań
nad
studiował
Wykładał
w Norwegii.
Od
Filipinach
i w Indiach,
i obronił
doktorat
antropologii
kulturowej
i dziekan
Uniwersytetu
rilipińskiego
Narodowego
jako
był także
dyrektorem
Mniejszościami
i Archeologii.
na
profesor
Pracował
jako
profesor
dwudziestu
generalym
Etnicznymi
lat
Fundacji
zajmował
rządowego,
i dyrektorem
Muzeum
Fulbrighta
stanowisko
i Instytutu
na
Etnologii
na
Uniwersytecie
w Trondheim
profesora
zwyczajnego
Uniwersytetu
w Williamsburgu.
Obszarami
kilkanaście
specjalizacji
książek
wiejskie
na Filipinach,
w Indiach,
mniejszości
antropologii,
autorem
i wiele
Przedmiotem
ctniczne
społeczności
i procesy
wreszcie
metodyka
nauczania
Cultural
anthropology:
z J. Y. ArcelIana
Studies
Ostatnio
anthropological
Podobnie
z Jego
pracował
nad
perspectives,
jak
przygotował
in Philippine
niektórzy
listów.
inni
Ostatni
z
Indic
i Filipiny.
zainteresowania
narodowej
językiem
na Filipinach,
rozwój
w systemic
A bibliography
Baguio
edukacji
pracy
poświęcona
polscy
etnologowie
nich
pochodzi
o{ Philippine
City
zbiorowej
znałem
lipca
Opublikował
społeczności
władał,
uniwersyteckiej.
antropology,
Towards
peace
oraz
i użyteczność
itI applicatioł1s,
1970, Alemar-Phoenix,
Prof.
z 6
były
których
its dimeł1sioł1a, its limitatioł1s,
przygotowaniem
zostanie
były
jcgo
antropologii
anthropology,
która
Zamory
ludu Pampangów,
integracji
m.in. książki
1972; razcm
jedynie
Profesora
szczególnie
1970, wydał
1967.
naukowej
artykułów.
Był
Manila
Baguio
City
Quezon-City
and justice:
E. Sunderlandowi.
Profesora
1993
roku.
Mario
D. Zamorę
Dziękuje
w nim